U nedjelju 21. srpnja u 20 sati u MMC Luka u Puli, u sklopu popratnog programa 60. Festivala igranog filma u Puli, otvara se izložba Misliti Film / Cinemaniac 2013.
Na izložbi će se biti predstavljeni radovi sljedećih umjetnika; Cameron Gainer, Ellie Krakow, Vladislav Knežević, David Maljković, Dalibor Martinis, Mario Pfeifer i Sarah Wood, a kustosica izložbe je Branka Benčić
Projekt CINEMANIAC predstavlja dugoročnu istraživačku platformu koja propituje veze filma, pokretnih slika i suvremene umjetnosti, a od 2002. godine realizira se kao popratni program na Festivalu igranog filma u Puli.
Tematizirajući na razne načine koncept vizualnih medija i pokretnih slika, izložba problematizira odnose prema filmu, prema pojedinim filmovima, situacijama, prema žanrovima, filmskom mediju, filmskom jeziku i izražajnim sredstvima filma, tematizira prostorno-vremenske koncepte i odnose prema društvu i popularnoj kulturi, načine gledanja i prezentacije.
*David Maljković – Recalling Frames
Izložba MISLITI FILM kojom Cinemaniac obilježava 60-tu obljetnicu Festivala igranog filma u Puli okuplja sedam međunarodnih i hrvatskih umjetnika i umjetnica različitih genaracija koji u svom radu na različite načine propituju film kao sustav reprezentacije, “tehnologiju društva”, kompleksan sistem produkcije i reprodukcije pokretnih slika.
Zadane pretpostavke kinematičkog aparata shvaćene kao institucionalna i ideološka infrastruktura, kritički su prostori preispitivanja konceptualnih i kontekstualnih odrednica, nudeći alate njihove dekonstrukcije. Mjesta su susreta usmjerena na “čitanje” društvenog, kulturnog, medijskog i tehnološkog aspekta, prostor za istraživanje medija, subjektiviteta, otpora, tehničke reprodukcije, komunikacije, ideologije i estetike, ispitujući odnose kulturne produkcije, institucija i publike.
*Cameron Gainer – The Shoot
Radovi na izložbi predstavljaju prostore konstrukcije i istraživanja poetike i estetike filma, kina, kinematografije ili filmske slike, a konceptualne odrednice koje slijede predstavljaju okvir za radove koji formiraju specifičan odnos prema ideji filma kao mjesta u kojem se reflektiraju aspekti društva, ideologije, kulture.
Bez obzira na oblik u kojem se realiziraju: film, video ili fotografija, ovi radovi predstavljaju različite kinematičke eksperimente kojima su umjetnici izgradili specifičan senzibilitet kroz koji progovaraju kritička refleksija ili uznemirenost, te analiziranje konteksta referentnog/korištenog medija. Radovi na izložbi ukazuju kako su filmski način mišljenja, iskustvo gledanja filmova, filmski jezik, povijest, teorija i estetika filma oblikovali umjetničke prakse i naš svakodnevni pogled na svijet. Angažirajući prakse aproprijacije, rekontekstualizacije, rekonstrukcije, demontaže, radovima koji polaze od pred-teksta koji se iznova čita, umjetnici se bave pojmovima transpozicije i prevođenja, ponovnog čitanja, sastavljanja i procesa proizvodnje značenja, kojima ukazuju kako se značenje premješta a okolnosti diskursa rekontekstualiziraju kroz sjećanje, ponavljanje, prepoznavanje.
Radovi na izložbi vidljivim čine ono nevidljivo, skriveno, ukazuju na “konstrukciju”, demontažu, teatralizaciju, podsjećaju nas upravo na artificijelan, konstruirani karakter medija kao sredstva transformacije diskurzivne prakse. To su radovi koji vrlo često na različite načine pretvaraju jezik, umjetnička sredstva, postupke, te filmski arhiv u svoj središnji sadržaj.
Shine from Ellie Krakow on Vimeo.
MISLITI FILM
Film Maria Pfeifera‘Yet Untitled’ (Pieces of Nature) i video ‘Shine’ Ellie Krakow formiraju se kao metanarativne naracije o produkciji pokretnih slika, razvijaju se oko načina filmskog mišljenja i postupaka rada na filmu, produkcije pokretnih slika, sastavljaju se oko elemenata kamere, prostora, rekvizita, kadriranog prizora, formalno jasnih konstitutivnih elemenata i specifično strukturiranog narativa.
The Shoot američkog umjetnika Camerona Gainera koncipiran je kao video-esej iz teorije filma. Kratke forme i jednostavne strukture, gotovo dokumentira performans protagonista koji na školskoj ploči kredom zapisuje temeljne pojmove teorije filma.
MISLITI KINO
Arhitektura kinodvorane kao konceptualno, ideološko i institucionalno okruženje u kojem se izvodi projekcija, od umjetničkih praksi proširenog filma s kraja 1960-ih godina postaje dio kritičkog diskursa koji se odnosi na institucije kina, arhiva, muzeja, te sudjeluje u artikulaciji ontološkog i kulturološkog statusa umjetničke produkcije.
Formu gledališta pronalazimo u središtu novog rada Vladislava Kneževića Binary Pitch. Unutar jednostavne geometrije statičnoga kadra, elementi arhitekture i prostora postaju predmetom vizualnoga eksperimenta.
* Vladislav Knežević – Binary Pitch
MISLITI KINEMATOGRAFIJU
Arhiv fotografskih i filmskih slika 20. stoljeća kao dio kolektivne memorije čuva se u brojnim radovima umjetnika, ukazujući na ulogu suvremene umjetnosti u uspostavljanju veze s prošlošću. Umjetnici su razvili različite prakse dekonstrukcije i prerade arhiva, ističući važnost ponovnog čitanja i odnosa s prošlošću. Različiti oblici prisvajanja medijskog sadržaja, poput fotografija i filma, kroz found footage postaju resurs koji konstituira novi umjetnički prostor.
*Sarah Wood For Cultural Purposes Only
‘For Cultural Purposes Only’ Sarah Wood kao animirano-eksperimentalni esej razmatra kulturalnu važnost filmskog arhiva i društveni značaj kinematografije u konstituiranju identiteta. Izloženi fragmenti iz povijesti palestinskog filma, arhiva uništenog 1982. godine sjećanja su na nepostojeću kinematografiju.
Video Dalibora Martinisa prisvaja poznatu scenu stubišta u Odessi iz filma Krstarica Potempkin Sergeja Ejzenštajna, kao paradigmatično mjesto u konceptualizaciji kinematografije i ideologije, jedno od ključnih čvorišta značenja odnosa kinematografije i politike, montaže i revolucije. U Egipatskim stubama Odesse Dalibor Martinis preuzima vizualne elemente iz Ejzenštajnovog filma kao found footage, filmski ready made i filmski citat i spaja ih sa zvukovima prosvjednika, sudionika egipatskog proljeća na Trgu Tahrir u Kairu 2011. godine.
*Dalibor Martinis – Egyptian Odessa Stairs
Realizirani kao fotokolaži, eksperimenti sa fotografijom višestrukih ekspozicija i multipliciranih vizura i pogleda – specifični kolaži negativa Davida Maljkovića podsjećaju nas kako (na formalnoj i semantičkoj razini) film i kolaž omogućavaju kinematografsku dekompoziciju. ‘Recalling Frames’ Davida Maljkovića donosi nam prizore u kojima istovremeno postoje fragmenti slika koje pripadaju različitom vremenu kao i različitim sustavima reprezentacije. U njima Maljković preuzima odabrane kadrove iz filma Proces (The Trial, 1962.) Orsona Wellesa, s Anthonijem Perkinskom u glavnoj ulozi, koji je sniman na lokacijama u Zagrebu i u studiju Jadran filma, tada značajnoga filmskog studija i produkcijske kuće, i spaja ih s fotografijama koje prikazuju trenutno stanje na istim lokacijama u Zagrebu, dok manipuliranjem i multipliciranjem očišta ukazuje na reorganizaciju osjećaja vremena i prostora. Maljković putem filma kao fikcije i ideologije, fotografija kao dokumenta i umjetničke imaginacije re-konstruira prostor, ukazuje kako se modeli reprezentacije nekog mjesta stvaraju na temelju različitih fragmenata – slojeva iz neposredne okoline, priča, dijelova povijesti i kulture koji grade i oblikuju procese mišljenja i percepcije, u kojima i kinematografija ima formativnu ulogu, korespondirajući s društveno-političkim kontekstom prostora u kojima su realizirani.
(Branka Benčić, iz predgovora)
Više o programu Cinemaniac možete pratiti na stranicama festivala te Facebook stranici projekta
