U Galeriji Klovićevi dvori u Zagrebu prije nekoliko dana otvorena je izložba kojom fotografkinja Mara Bratoš obilježava trideset godina svog umjetničkog stvaralaštva. Izložba jednostavnog naslova Fotografije može se razgledati do 24. studenog, a njezina je kustosica Ana Medić.
Nakon brojnih monografskih izložbi koje je Mara Bratoš ostvarila u protekla gotovo tri desetljeća rada, ova izložba svojevrstan je presjek kroz njen opus. Fokusirana na fotografsko uobličavanje za autoricu emocionalno važnih motiva, bilo da se radi o introspektivnom prodiranju u vlastitu nutrinu ili preispitivanju vlastite tjelesnosti, ili pak o odnosima s autorici bliskim ljudima i mjestima, njezin opus obilježit će rad u ciklusima, serijama fotografija, približavajući se na taj način filmskoj poetici.
Kroz naglašenu procesualnost i temporalnost na njenim portretima, figurama autoaktova, mjestima u prirodi ili društvenim događajima, njeni fotografski iskazi zadobivaju svoja značenja. Pomno režirajući snimljene prizore i dokumentirajući u širem smislu prirodne i društvene aspekte stvarnosti – prirodu i društvo, svakodnevnicu, kulturne događaje i njihove protagoniste – stvara intertekstualne fotografske nizove vizualno-tekstualnih prikaza, kao reference čije značenje ovisi o kontekstu na koji se referiraju. Ambijenti proživljenog vremena, grad i ljudi, Dubrovnik ,Lopud, Zagreb, prijatelji i bliski intimni prizori, bez obzira je li i autorica na njima ili je nevidljiva – sve te slike pokrenute su prije svega unutrašnjim afektivnim impulsom, snagom introspekcije i odabira trenutka koji će postati kadar u nizu sličnih, analognih, fotografskih slika, uspostavljajući slojevitost značenja i interpretativnu otvorenost.
Njeno formalno obrazovanje na Akademiji dramskih umjetnosti, na Odsjeku za filmsko i televizijsko snimanje, i senzibilitet stasao na poetici crnobijelog filma i modernističkog filmskog kadra osnova su na kojoj je autorica stvorila okvir unutar kojeg će nastati serije fotografija u analognoj crno/bijeloj tehnici, analognoj tehnici u koloru i u digitalnoj tehnici. S jedne strane uobličavajući trenutke duboke fokusiranosti na izabrani motiv, njezine fotografije ostaju bazično statične, elementarne, ukotovljene u tišini i atmosferi dvoje ili jednog aktera, da bi postupno fokus pomakla na artificijelnost teme i scenografije kao značenjske elemente fotografske slike čiju ambivalentnost i arbitrarnost želi naglasiti.
U vremenskom rasponu od ranih 90-tih godina prošlog stoljeća do najnovijih nastalih 2024., izložba ukazuje na značaj opusa za domaću fotografsku scenu (posebno žensku fotografiju) autorice koja je svoj opus izgradila u rasponu od medija fotografske slike kao reprezentacije i njene dekonstrukcije do medija fotografske slike kao performativnog čina.
